Geçtiğimiz hafta, kripto sektörünün en köklü donanım cüzdanlarından Coldcard’da yıllardır fark edilmeden kalan ciddi bir güvenlik açığının ortaya çıkması üzerine panik havası yaşandı.
Coldcard’da milyonlarca dolarlık Bitcoin’ler çalındı, ancak olay saldırganların cihazlara fiziksel olarak erişmeden özel anahtarları yeniden oluşturabilmesi nedeniyle daha büyük bir tartışmayı da başlattı.
Coldcard cüzdanları uzaktan istismar edilebildiyse, diğer donanım cüzdanları da güvensiz olabilir mi?
Coldcard olayı, tüm donanım cüzdanlarını etkileyen genel bir güvenlik açığından değil, belirli yazılım sürümlerindeki kritik bir uygulama hatasından kaynaklanıyor. Ancak olay, donanım cüzdanlarının güvenli kabul edilmesinin tek başına yeterli olmadığını da gösteriyor.
Coldcard saldırısı nasıl gerçekleşti?
Coldcard, Bitcoin’leri çevrim dışı saklamaya yarayan bir donanım cüzdanı. Cihaz, yeni bir cüzdan oluştururken 12 ya da 24 kelimelik bir kurtarma ifadesi üretir. Bu kelimelerin tahmin edilemeyecek kadar rastgele olması gerekir.
Ancak bazı Coldcard yazılım sürümlerinde bu süreç düzgün çalışmadı. Güvenli rastgelelik sistemi devre dışı kalınca cihaz, daha kolay tahmin edilebilen kurtarma ifadeleri üretmeye başladı.
Saldırganlar da cihazlara dokunmadan olası kurtarma ifadelerini bilgisayar ortamında deneyip, bunlardan çıkan Bitcoin adreslerini blokzincirdeki adreslerle eşleştirdi. Eşleşme bulduklarında cüzdanların özel anahtarlarına ulaşarak Bitcoin’leri transfer edebildi.
Bir eşleşme bulunduğunda ilgili cüzdanın özel anahtarı yeniden oluşturulabildi ve fonlar başka adreslere taşındı.
Galaxy Research’e göre saldırganlar, 30 Temmuz’da yalnızca 41 dakika içinde 1.196 adresten toplam 1.082,65 BTC çekti. O tarihte çalınan varlıkların değeri yaklaşık 70 milyon dolardı. Daha sonra tespit edilen iki şüpheli saldırı dalgasıyla toplam kayıp tahmini önce 88,6 milyon doların üzerine çıktı.
Yazılım güncellemesi tek başına yetersiz kalabilir
Coldcard’ın arkasındaki şirket Coinkite, etkilenen cihazlar için yazılım güncellemeleri yayımladı ve riskli sürümlerde oluşturulan cüzdanların boşaltılmasını istedi.
Ancak burada önemli bir ayrım bulunuyor:
Sorun yalnızca cihazdaki mevcut yazılım değil, eski yazılım tarafından daha önce oluşturulmuş kurtarma ifadesinin kendisi. Bu nedenle cihazı güncellemek, eski kurtarma kelimelerini güvenli hale getirmiyor.
Etkilenen kullanıcıların güncellenmiş bir cihazda tamamen yeni bir kurtarma ifadesi oluşturması ve Bitcoin’lerini yeni cüzdana taşıması gerekiyor.
Coldcard olayı bu yönüyle, donanım cüzdanlarının çevrim dışı olmasının tek başına mutlak güvenlik sağlamadığını gösterdi. Anahtarların nasıl üretildiği, en az anahtarların nerede saklandığı kadar önemli.
Ancak;
Tüm donanım cüzdanları aynı şekilde çalışmıyor. Donanım cüzdanı üreticileri, güvenli rastgelelik üretiminin vazgeçilmez olduğu konusunda hemfikir. Yine de bunu sağlamak için farklı teknikler kullanıyorlar.
Ledger, özel güvenlik donanımına dayalı bir yaklaşım benimsiyor. Şirkete göre cihazlardaki kurtarma ifadeleri, sertifikalı bir Güvenli Eleman içerisinde bulunan gerçek rastgele sayı üreticisi kullanılarak oluşturuluyor.
Ledger yöneticisi Charles Bouzon, Coldcard olayının ardından; Coldcard güvenli öz-saklama modelinin bütünüyle başarısız olduğu anlamına gelmediğini, bunun belirli bir uygulamanın başarısızlığı olduğunu belirtti.
“Bu Coldcard olayı, güvenli öz-saklama konusunda bir yargı değil, belirli bir uygulamanın başarısızlığıydı. Bu entropinin üretimi, güvenilmeyen yazılım tabanlı bir kaynağa sessizce geçiş yapamayan bir mimariye sahip güvenli donanıma dayandırılmalıdır.” (Kaynak: Cointelegraph)
Trezor ise tek bir rastgelelik kaynağına güvenmek yerine, cihaz içerisinde oluşturulan veriyi ana bilgisayar tarafından sağlanan rastgelelikle birleştiriyor. Yeni modellerde buna ek donanım kaynakları da ekleniyor.
Trezor Baş Teknoloji Sorumlusu Tomáš Sušánka ise olaydan çıkarılması gereken temel dersin rastgeleliğin tek bir kaynağa veya tek bir kod satırının doğru çalışmasına bağlı olmaması gerektiğini söylüyor.
Coldcard açığına bakıldığında bu hata büyük ölçüde markaya ve belirli yazılım sürümlerine özgü olsa da böylesine kritik bir hatanın yıllarca fark edilmeden kalabilmesi güvenilirlik açısından oldukça rahatsız ediciydi.
Bir donanım cüzdanı satın alındığında kullanıcı yalnızca fiziksel bir ürüne değil; cihaz üreticisinin yazılımına, donanım tasarımına, tedarik zincirine, güvenlik testlerine ve güncelleme süreçlerine de güvenmiş oluyor.
Anahtarların sende olması yetmez; anahtarların güvenli şekilde üretildiğinden de emin olman gerekir. Araştırmalarınızı yaparak size en uygun donanım cüzdanını seçebilirsiniz.
Tek bir cihaza güvenmek yeterli olmayabilir
Uzmanlar, özellikle yüksek tutarlarda çoklu imza sistemlerinin ve birbirinden bağımsız kaynaklarla üretilen anahtarların tercih edilmesini öneriyor.
Çoklu imza sistemlerinde fonların taşınması için birden fazla anahtarın onayı gerekiyor. Böylece tek bir cihazda, üreticide veya yazılımda yaşanan hata doğrudan tüm varlıkların kaybedilmesine yol açmıyor.
Ancak çoklu imza da herkes için kolay bir çözüm değil. Yanlış yapılandırıldığında veya yedekleme süreci iyi planlanmadığında güvenliği artırmak yerine yeni riskler oluşturabilir.
Bu nedenle kullanıcıların sakladıkları varlığın büyüklüğüne uygun bir güvenlik modeli belirlemesi gerekiyor. Küçük miktarlar için tek bir güncel donanım cüzdanı yeterli olabilirken, uzun vadeli ve yüksek tutarlı saklamalarda bağımsız cihazlar, güçlü ek parolalar ve çoklu imza sistemleri daha anlamlı hale geliyor.
